بانو دوباره ذکر تو و فاطمیه شد

 

عکس مدینه را که به دیوار می زنم                پشت بقیع می روم و زار می زنم  

حالا که شعر آمد و بغض مرا شکست           حرفاز نگفته های تو بسیار می زنم 

 شکرانه ی نفس زدن بین روضه ها    

هر لحظه نام فاطمه را جار می زنم

هرجاکه، مادری به زمین می خورد فقط             با دست چاره بر سر ناچار می زنم

وقتی که صحبت از در و دیوار می شود             دیوانه وار بر در و دیوار می زنم

حس می کنم شکستگی سینه تورا

سینه میان کوچه که هر بار می زنم

حجم تمام سینه من تیر می کشد                     وقتی گریز روضه به مسمار می زنم

گاهی کبوترانه به قم پرکشیده و                  از دوری مزار شما زار می زنم

امام زمان(عج)

اي مولاي من

بس است اين جدايي،

ديگر تاكي اين فراق به طول مي انجامد؟

آقامي دانم من لايق ديدارتان نيستم؛شمارابه خاطر دوستان خوبتان ظهور كنيد.

بعد از هر جمعه كه مي آيد و مي رود،مي گويم:

بازهم اين رفت و تونيامدي.فقط نشسته ام نه تلاشي و نه كوششي.

به ياد اين جمله«انتظار بهانهْ نشستن نيست؛بلكه انگيزه ايستادن است»افتادم وبه

خود گفتم:

واي....

آيابراي امام زمانت كاري كرده اي؟

آيا مثل كوفياني يا مثل ياران امام حسين(ع)؟

باخود گفتم كوفيان حداقل مقدمات رااول فراهم كردند؛آياتومقدمات را فراهم كرده اي؟

و همهْ پاسخ ها نه و نه ونه بود

چشــم آلوده كجا، ديدهْ دلداركجا؟

دل سرگشته كجا؛وصف رخ يار كجا؟

قصــــهْ عشق كجا،وين سر بيــــــــداركجا؟

مــــردم كوفــــــــــه كجا؛العجــــــــــــل ياركجا؟

لفــظ بي كار(عمــل)كجــــــــا؛منتــــــــظر ياركجـــا؟

 اي مولاي عشق!

ما را درياب. برايمان دعا كن تا جام معرفت را سر كشيم و منتظرت باشيم.

فقط خدا

****************************************************************